İçimizde kimler yaşıyor?

Öfkenin içimizde oluşturduğu o coşku sevincin oluşturduğu o coşkuya hiç benzemiyor. İçimizde yıkılmaz bir çınar gibi ayaktan duran o öfke, mutluluğumuzda en ufak sarsıntıda içten içe çürüyor. Hayatta içimizi bir iğneyle ince ince oyan ve o boşluğu dolduran hisler neredeydi bilmiyoruz. Sevgi nereye gitti, bir kuş cıvıltısıyla içimize dolan yaz sevinci, bir güzel yemek kokusunun getirdiği yuva hissi nereye gitti? 

Hisler kaybolunca nereye gider? Ölünce bedenimizden ayrılan ruh gibi sevgi, sevinç, hüzün de gökyüzüne mi yükselir? Yoksa bedenimiz gibi toprağa mı karışır? Toprakta bir bitkiye can mı olur yoksa çiçeklerini sevincimizle açtırıp öfkemizle yapraklarını mı döker? Mevsimler de ayak mı uydurur buna? Bu yüzden mi öfke bize sonbaharı çağrıştırır? Öfkenin döktüğü yaprakları sonbaharın serin rüzgarı yazı unuttururcasına esip toprağa düşürürken, yazın gelmesiyle artan sevincimiz toprağa karışmış tüm sevgilerle çiçeklerini mi açtırır? 

Gökyüzünde gördüğümüz bulutlar bedeni terk eden ruhların evleri gibi gelir bana hep. Yağmurlar bulutlardan akan göz yaşları gibi. Toprak başka canlıların yuvası, kaybettiğimiz sevdiklerimizi de o yuvaya emanet ediyoruz gibi.

İnsan, bedeni olduğu için, kolu bacağı olduğu için değil insan, kalbi, merhameti, şefkati, sevgisi, nefreti, yaşadıklarıyla insan. Kalp durunca içindeki kanda akan sevgi de nefret de durur mu? Yoksa ruhumuz bizden giderken onları da mı götürür? Kafamızı kaldırıp yukarıya baktığımızda kaybettiğimiz sevdiklerimizin yüreğindeki hisleri bulutlarda görür müyüz? Yağmur her düştüğünde saçlarımıza onların şefkati sarıp sarmalar mı bizi? O zaman ağlamamalıyız dünyayı terk ettiklerinde. Her açan güneşte, her yağan yağmurda, her esen rüzgârda sevgisi geliyorsa bize, bu dünya bizim değil, onlarındır. Hala aynı gökyüzü altında, aynı toprak üstündeyiz. Sevgisini bir ağacın dalında önümüze düşen bir yaprakta hissediyorsak, kokusu bir esen rüzgarla yüreğimize işleniyorsa, gözümüzden akan yaş yanağımızı onların elleri gibi okşuyorsa eğer, ruhumuz göğe yükselmiş olsa bile sevgiler, sevinçler, hüzünler hiç terk etmiyor bu dünyayı. Aramızda iyi kalpli bir insan gibi dolaşıyorlar, yürürken bazen omzumuza çarpıyorlar, bir deniz kenarında bir kedi gibi yanaşıyorlar, bir çiçekte açıyorlar, bir akşam bir şarkıda duyuyoruz, bir duada hissediyoruz.

İçimizde geçmişimizle, geleceğimizle, kaybettiklerimizle, kaybedeceklerimizle yaşıyoruz. Her kalbin içinde bir dünya varken bu dünyanın içinde sıkıştık kaldık sanıyoruz. Gökyüzüne bak, yağmura bak. Üstümüze sevgiler, sevinçler, yağıyor. Toprağa bak, ağaçlara bak. Hüzünlerimiz çiçek açıyor.

“Dünyayı bir kere daha sevecek kadar vaktimiz olmalı.
Sokakları, ağaçları, insanları yeniden.
Bu karmaşanın, bu gürültünün içinde bile,
Durup gökyüzüne bakacak bir an bulmalı.”

Selin Tektaş
6.07.2026
İstanbul