Aynı Yalnızlıkla Karşılıyorum Seni

 Rüzgârın saçlarımızı okşadığı, yağmur damlalarının yerleri bir bir ıslattığı, sokak lambalarının daha erken yandığı bu mevsimde düşündüğüm tek şey ruhumu üşüten insanlar. Bu yüzden yalnızlığı bazen büyük bir nimet olarak görüyorum, bazı akşamlarda iki kelimeyi bir araya getiremediğimde de yalnızlığa lanet ediyorum. Yalnızlık benim için hem karanlık hem aydınlık tarafı olan bir gölge gibi. Bazen yokluğunu hissetmiyorum, bazen üstüme veba gibi çöken büyük bir karanlığa dönüşüyor. Bazen sarıp sarmalayan koruyan bir sevgili gibi, bazen kapıyı üstüme kilitleyen bir canavar gibi. Yalnızlığa ne taraftan baksam hem aydınlığını görüyorum hem karanlığını.

Bu yağmurlu akşam saatlerinde, sonbaharın ilk günlerinde güneş ve yaz çoktan bavulunu toplayıp gitmişken evimin balkonunda oturuyorum. Yağmurun ıslattığı balkon demirlerinin pas kokusu burnuma dolarken toprak kokusunu ne kadar uzun süredir almadığımı fark ediyorum. Şehrin gürültüsü toprak kokusunu da yuttu çoktan. Bu akşam saatlerinde, hava kararmaya yüz tutmuşken sokak lambaları da yanmak üzere. İş çıkışı olduğu için trafik her yerde. Arabaların kırmızı ve sarı ışıkları birbirine karışmış, esnaf dükkânın önündeki ürünlerini yağmurda ıslanmasın diye hızla toplamakta. Bir çocuk biriken yağmur sularıyla oynuyor, bir kadın kuaförden yeni çıkmışken saçları bozulmasın diye çantasıyla başını koruyor. İş çıkışı herkes yorgun, ağaçlar dışında. Onlar umursamadan rüzgârın hıncıyla yapraklarını sokaklara döküyor. Ağacın altındaki bir genç yağmurda ıslanan telefonunu üstüne silerek sevgilisini aramaya çalışıyor. Bir kedi karton bir kutunun altında yağmurdan kaçıyor. Bir iki çift yağmurda el ele yürüyor, paçaları yağmurdan dizlerine kadar ıslanmışken. Aşk, saçlardan damlayan yağmur damlalarını, üşüten ayazı, ıslanan ayakkabıları unutturuyor galiba insanlara. Hayatın sevilmeyen yüzünü unutturduğu gibi. Rüzgâr yüzünü acıtırcasına değil de yüzünü severcesine esiyor sanki onlar için. Yerdeki su birikintileri ayakkabılarını kirleten ve ıslatan yağmur olmaktan çıkıyor, kumsalda denize ayaklarını sokup yürüyorlar sanki. Sonbahar kalbi ısıtan bir yaz akşamına dönüşüyor, sokak lambaları pırıl pırıl parlayan bir güneşe... Aşk bir mevsimi değiştirebilir mi?

Başımı yasladığım demirlerden kaldırıp balkon kapısından içeriye baktığımda uçuşan tüllerden içeriyi gördüm. Akşamın karanlığını almış bir salon, içeriyi aydınlatan televizyonda haber kanalındaki birkaç kaza haberi. Mutfakta fırından gelen sonbahara yakışan portakallı kek kokusu. Yalnızlığımla paylaşacağım onu. Bir de yan komşum yaşlı Emine Teyze ile. Biz onunla aynı yalnızlığı paylaşıyoruz. İkimizin zili de çalmıyor hiçbir mevsimde. İkimizde aynı caddeye bakıyoruz, aynı mutluluklara, aynı gökyüzüne şahit oluyoruz. Evimizdeki yalnızlıkla dışardaki kalabalığı izlemek ikimize de hayatı fısıldıyor. O geçmişi düşünüyor, ben geleceği. İkimizin de evinin salonunda vitrinde aynı yalnızlıkla parlayan birkaç gümüş vazo ve birkaç da geçmişten bize gülümseyen fotoğraflar.  Aynı yalnızlığa şahit pencerelerimiz, camlarımız. Kapılar açılmıyor kimseye, kapının önündeki paspasımız hiç dolmuyor ayakkabıyla. Sonbahar bize sadece kışın habercisi. Beraber yiyeceğiz bu keki, dışardaki kalabalığı izlerken “havalar da soğudu” diyeceğiz sadece. Kekimiz bittikten sonra kendi yalnızlıklarımıza döneceğiz. Sonbahar herkese aynı esmiyor, herkese hatırlatmıyor aşkı, sevgiyi. Bazılarımıza keskin rüzgarla burnumuza dolan yalnızlık kokusu, bazılarımıza gök gürültüsü korkusu. Aynı mevsimde farklı dünyalarız işte. Bu aylar da gelip geçecek. Biz aynı yalnızlıkla karşılayacağız her mevsimi. Şimdilik hoş geldin sonbahar. 

“Bilmezler yalnız yaşamayanlar,
Nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Nasıl koşar aynalara,
Bir cana hasret,
Bilmezler.”

 

Selin Tektaş

İstanbul, Teşvikiye

14.09.2026