Aynı Yalnızlıkla Karşılıyorum Seni
Rüzgârın saçlarımızı okşadığı, yağmur damlalarının yerleri bir bir ıslattığı, sokak lambalarının daha erken yandığı bu mevsimde düşündüğüm tek şey ruhumu üşüten insanlar. Bu yüzden yalnızlığı bazen büyük bir nimet olarak görüyorum, bazı akşamlarda iki kelimeyi bir araya getiremediğimde de yalnızlığa lanet ediyorum. Yalnızlık benim için hem karanlık hem aydınlık tarafı olan bir gölge gibi. Bazen yokluğunu hissetmiyorum, bazen üstüme veba gibi çöken büyük bir karanlığa dönüşüyor. Bazen sarıp sarmalayan koruyan bir sevgili gibi, bazen kapıyı üstüme kilitleyen bir canavar gibi. Yalnızlığa ne taraftan baksam hem aydınlığını görüyorum hem karanlığını. Bu yağmurlu akşam saatlerinde, sonbaharın ilk günlerinde güneş ve yaz çoktan bavulunu toplayıp gitmişken evimin balkonunda oturuyorum. Yağmurun ıslattığı balkon demirlerinin pas kokusu burnuma dolarken toprak kokusunu ne kadar uzun süredir almadığımı fark ediyorum. Şehrin gürültüsü toprak kokusunu da yuttu çoktan. Bu akşam saatlerinde, ...